Nostalgicznie

wszyscy, koniec końców, umieramy

2009-05-31T14:33:00.000-07:00

it's time to walk a new path and grow a backbone

2009-05-21T11:57:00.000-07:00

if you love something, let it go
if it comes back to you, it's yours
if it doesn't - it never was

Jak sześć lat temu, kurwa.

Mój człowiek Slug na mikrofonie.

and when it comes to life, the route you've been using thus far ain't working, right?

2009-03-30T11:40:00.000-07:00

Jesteśmy roztańczonym pyłem wszechświata.
Yeah, it's getting clearer every day, when you wake up in the morning, look in the mirror and say...

Wyłącz tę pierdoloną alternatywę. Co to, kurwa, za alternatywa, skoro wszyscy brzmią tak samo, kurwa mać?

TAK, CYTUJĘ JADAKISSA. DWUKROTNIE. ZABIJ MNIE, ŚWINIO.

IDŹ SIĘ NABIJ NA CHUJ.

homage

2008-10-15T10:13:00.000-07:00

Nikogo z nas nie było jeszcze na świecie, a on zdążył już być Billym Kidem i Hudem, Henrym Gondorffem, Butchem Cassidym, Buffalo Billem, Royem Beanem.
Bądź co bądź grał w pierdolonej ekstraklasie. I to nie tylko aktorskiej.
Wiesz, kochałem tego gościa.
Może tego nie pojmiesz, ale był moim dzieciństwem.

"For a moment there I thought we were in trouble..."

PS: Dobrze, że życie to nie Mortal Kombat, bo w walce z zaświatami bylibyśmy bez szans. Mają za silną ekipę.

jest źle

2008-03-25T11:51:00.000-07:00

Człowieku, nie mów mi, że jest źle. Dziewięćdziesiąt odcinków bulwaru o tym zrobiłem.

Hurt.

dziś tylko hajs i dziwki

2008-01-07T06:12:00.000-08:00

A kiedyś jamnik, boisko i jakiś tam wajb. Coś tam się kumało.
Zimą to wszystko do mnie wraca. A już tyle czasu upłynęło.
Ja pierdolę.
Brakuje mi mnóstwa rzeczy.

Byłem zwykłym kotem i wiem, że ciągle jestem.

TeTris - Pamięć

hustlin'

2007-12-11T18:11:00.000-08:00

Tak, tak, ogarniam, jak w tytule. Kastora, pracę, kilka rzeczy. Żeby móc w końcu pchnąć dalej ten szit, ale to na razie odległa przyszłość. Majaczy gdzieś na horyzoncie, ale to wciąż opcja na kiedyś, może na jutro, lecz na pewno nie na dzisiaj.

Vide:
bo tęsknię za tobą, mów mi Peter Parker,
pamiętaj, że wrócę, ogarnę życie najpierw

Bo przecież Spiderman może być co najwyżej sidekickiem dla Kastora, c'nie?

Jaram się ostatnio oldskulem, wciągam go do płuc razem z dymem papierosa.
To coś jak EPMD.

basquiat-like type of shit

2007-11-28T05:59:00.001-08:00

W życiu zrobiłem tylko jedno graffiti, kumasz.
Nie, nie Amerykańskie.
W Kaplicy Sykstyńskiej.

/Saul Williams - Sunday Bloody Sunday

kicz'ener

2007-11-23T16:03:00.000-08:00

Niebo ma kolor i wagę ołowiu. Gdybym wyciągnął dłoń, powinienem dosięgnąć.
Tak myślę.
Nie, jednak nie. Zabrakło kilku centymetrów.
Pieprzyć to.
Światła stoczni w nocy są sercem miasta. Miasto oddycha, jak u Black Stara.
Upijam łyk wódki z sokiem, zapalam papierosa.

Znajomości do pewnego czasu są jak zaciśnięta pięść.
A teraz wyprostuj palce.
Każdy w inną stronę, prawda?

/Leftfield - Swords

Harlem nocą

2007-11-02T04:21:00.001-07:00

Zacierająca się granica między jawą a snem, między rzeczywistością a pijackim majakiem...
Gra półcieni, migotliwy blask świateł miasta, krzykliwe, kiczowate neony jakby wyrwane z ery prohibicji, zaułki i bramy pogrążone w mroku, ochrypły, pijacki śmiech, żar dopalanego papierosa, ostatniego już z paczki - tak wygląda świat widziany oczami alkoholika. Bezsenne noce, gdy nie mogąc zasnąć miotasz się na łóżku, myśląc o tym, żeby założyć kurtkę, buty i wyjść z domu.
Zapalić papierosa i zanurzyć się w atmosferę miasta nocą. Zrobić tournee po miejskich tawernach, przejść się główną ulicą w centrum z piwem w ręce, przejrzeć się w sklepowej witrynie, spalić jointa na dachu...
Dla ciebie to tylko chwilowa zachcianka, wypad na miasto - dla nas to codzienność. Jesteśmy uzależnieni od miejskiego zgiełku, od kakofonii dźwięków, klaksonów samochodów, od spalin i od świateł, od całodobowych sklepów i bud z podłym żarciem.
Tak to się kręci.
Gdy radiowóz wolno przejeżdża ulicą, chowamy butelki za pazuchę, jak żule. Bo jesteśmy żulami. Dobrze ubranymi, umytymi, z pieniędzmi w portfelach i w trakcie studiów, ale wciąż żulami. W pogoni za magisterką i pomysłem na dochodowy biznes, z zasobem słów, anegdot i opowieści, z kapitałem wiedzy, średnio co drugą noc wychodzimy na żer. Nie do klubów, w których roi się od łatwych szmat i zakumflowanego plebsu, tylko do nadmorskich spelun - a najlepiej na zewnątrz, w plener. Ławki, boiska, bramy i parki, schody i murki, to lubimy najbardziej.
We krwi gen alkoholizmu, jak u Junesa. Tylko strzelające kapsle i cichy, niemal niesłyszalny syk spalającego się na wdechu papierosa.
Większość ludzi tego nie zrozumie, bo chodzą do klubów potańczyć albo się ujebać, wyrwać dupę. Czasem ktoś wkurwiony idzie się zalać, czasem ktoś oblewa egzamin czy rocznicę.
Nie my. My pijemy bez emocji, mechanicznie, z wewnętrznego imperatywu, to jak zew natury. Jedno piwo, drugie, trzecie, czwarte, wyrzucasz paczkę po papierosach, zmiętą ciskacz w mrok nocy. Przełączasz się na autopilota, zagłuszasz krzyk rozpaczy swojego jestestwa.
Już dawno przestało chodzić o cokolwiek poza piciem. Na dźwięk "Piję, bo..." zanosimy się śmiechem.
Piję, bo piję.
Nie ma w tym żadnego głębszego sensu, żadnej życiowej misji. Uwierz mi na słowo.
Możesz mówić, że rozmieniamy życie na drobne. Gdy pijani mówimy o jazzie, renesansie, filmach Kurosawy czy o piramidach, nie sposób pomylić nas z ordynarnymi żulami. Mamy klasę, ale nie zmienia to w niczym faktu, że jesteśmy menelami.
Ćpamy miasto nocą, jak narkotyk.
Masz tak, że nie możesz zasnąć, jeśli nie zrobisz sobie screwdrivera i nie wyjdziesz na balkon zapalić? Że zakładasz buty, wrzucasz w słuchawki brzmienie miasta i wychodzisz poczuć chodnik pod stopami?
Nie. Nie sądzę.
A my, kurwa, tak.
Przemyśl to. Spójrz na to z naszej strony, jedynej prawdziwej strony.
A gdy spotkasz nocą któregoś z nas, nie podchodź pogadać.